Yay!
Druga klasa- to brzmi dumnie… i fajnie ;d
Minęło jak z bicza strzelił, nawet nie wiem kiedy.
Tak, jak powiedziałam na początku roku (oczywiście, że do siebie)

- Szmiglu, oto zaczynają się najlepsze lata twojego życia!

Nie wiem, czy zaszły jakieś piorunujące zmiany, ale zerwanie więzi z Nią… było chyba przełomem.
Zawsze zabiera mi dużo czasu, nim otrząsnę się i powiem „hej, chyba coś tu nie gra”. Może dlatego przez dwa i pół roku byłam kozłem ofiarnym dla Bogusi. Jedynym pocieszeniem (niewątpliwym) jest to, że w końcu się wzięłam w garść i wygarnęłam jej wszystko, spokojnie, ale za to przy wszystkich. Byłam po tym w takim szoku, że nie zauważyłam uśmiechów na twarzach wokoło. Serce mi waliło jak młot, mimo, ze planowałam tą wypowiedź od tygodnia. Byłam z siebie taka dumna…
Ale tym razem? Nic. Chociaż była mi… bliska, jak sądzę. Łech, moje kontakty z Nią są treścią na długą opowieść. Przechodząc do sedna- dlaczego nic … się nie stało? Jedyne co mnie doprowadziło do łez, to wspomnienie tego… feralnego dnia, mojego upokorzenia (na skalę dziecka, toż to było w podstawówce).
Poza tym nic, zero, null.
W tym wypadku ogarnięcie moje czekało … 7 lat.
7 lat?! O Mój Boże.

Może mój brak jakichkolwiek uczuć w stosunku do rozstania się z moją … przyjaciółką, jest niecną sprawką towarzystwa w jakie wpadłam? Jeśli tak, to matkę całuję po nogach, że nie pozwoliła mi się przepisać.